Hoi !

2008-10-05T07:01:00.000-07:00

Tof dat je deze site bezoekt! Mijn naam is Arthur, ik ben 30 jaar en getrouwd met Monique. Ik ben niet iemand die snel op de voorgrond treed, maar ik heb je wel een verhaal te vertellen:
(bekijk eerst het filmpje)

Ik heb je een verhaal te vertellen over eenzaamheid, afwijzing, kanker, maar ook over hopen, bidden en wonderen. Ik hoop dat dit verhaal je wellicht helpt, bemoedigt of antwoorden geeft op vragen.

Hoe het begon
Het was 27 oktober 1980 in het Ikazia Ziekenhuis te Rotterdam. Op deze dag werd de wereld een klein mannetje van 51 cm en 3220 gram rijker. Rijker ja...dat kan ik nu zeggen...maar tot 1999 zag ik dat eigenlijk totaal niet zo...

Ik was een jongen die zwaar depressief was en geen toekomstperspectief meer had. Op alle vlakken gefaald, een negatief zelfbeeld en verward rond de identiteitsontwikkeling, van school gestuurd, eenzaam, afgewezen, en op de wachtlijst voor een uithuisplaatsing
(bron: psychiatrisch rapport zomer 1998)

Dit was ik...niet echt rijk toch? Een hoop ellende was het. Niets in mij zag het dan ook nog zitten, mijn leven zo vroeg eigenlijk al een grote puinhoop en had ik er eigenlijk al geen zin meer in.

Kanker
Het werd nog erger...Ik ontdekte dat ik kanker had, een ziekte die zich in snel tempo in mijn hele lichaam uitzaaide...overal voelde ik gezwel. Een eenzame strijd, waarvan niemand wist (zelfs mijn ouders niet) Het was een groot geheim wat ik jaren voor me heb gehouden. Zolang mijn lichaam dit toeliet. Ik sloot me 2 jaar op in mijn kamer (mijn veilige bunker) Ik had geen vrienden en weinig tot geen contact met mijn familie.

Tot maart 1999. Mijn lichaam takelde af en ik begon verschrikkelijke pijnen te krijgen in mijn buik. Zou ik er maar een eind aan maken dacht ik vaak...
Ik zag mijzelf al op mijn begrafenis met mijn ouders om mijn kist heen.

Op karakter mijn Havo maar afgemaakt via het volwassenonderwijs en letterlijk met pijn en moeite gehaald. (al zou ik dood gaan, had ik in ieder geval nog iets bereikt, dacht ik. Daarna ook nog maar gaan werken als vakantiewerker in een kas. Totdat mijn lichaam ermee stopte. Heftige pijnen in mijn buik, hoge koorts, ik kon niet meer eten. Op aandringen van mijn moeder toch maar naar het ziekenhuis te gaan om uiteindelijk...ja, de kans was groot dat ik er niet meer uit zou komen...ik was bang, zo ontzettend bang voor de dood.

De kaart
In het ziekenhuis aangekomen moest ik mijn geheim, wat ik zeker 2 jaar voor me had gehouden vertellen..De diagnose was snel gesteld: zaadbalkanker fase 3, 40% overlevingskansen...De dag daarna direct een operatie en starten met chemokuren in de Daniel den Hoed Kliniek.

Vechten om in leven te blijven, angstig, ik voelde de dood dichterbij komen...is dit het einde, dacht ik vaak? Al vechtend in het ziekenhuis, op een moment dat ik helemaal alleen was...ontmoette ik God. Niet wetend en gelovend dat Hij op deze manier bestond en dat je hem kon ontmoeten.
God had voor mij eerlijk gezegd afgedaan. Zoveel ellende hebben en dan geloven dat er een God is? No way!
Het werd een wonderlijke ontmoeting kan ik je zeggen, die ik amper onder woorden kan brengen. Ik hoorde een zachte lieve stem...die me persoonlijk aansprak door een kaartje van mijn tante Annie wat boven mijn bed hing. Op dit kaartje stond een herder die een schaap in zijn armen had.

God vroeg aan me letterlijk of hij me door dit alles heen mocht dragen.(net als de herder met het schaapje in zijn armen) Ik stemde ermee in. Ik dacht ok God doe maar, het voelt te goed en volgens mij bestaat u echt en geeft u om mij. Vanaf dat moment werd alles anders... Er kwam rust over me heen. Ik was niet meer bang voor de dood. Erg onwerkelijk eigenlijk. Zelfs de psycholoog in het ziekenhuis snapte er niks van en stopte met de behandelgesprekken. Hij geloofde me niet, toen ik zei, dat ik nergens meer mee zat. God zelf namelijk, droeg me vanaf dat moment! Zo voelde het ook echt.

Revalidatie
Na mijn ziekenhuisperiode (15 kilo afgevallen, kaal, me voortbewegend in een rolstoel en doodmoe) moest ik de weg terug naar de maatschappij inslaan. 5 jaar lang met vallen en opstaan duurde dit proces van revalideren. Thuiszitten met een uitkering, niet naar school kunnen gaan, geen energie hebben. Een stempel op je hoofd: "arbeidsgehandicapt" en weinig toekomstperspectief.

De pijn van afwijzing

Het voelde niet altijd meer als gedragen zijn door. De veilige bunker waar ik in zat voor ik ziek werd, was ik eigenlijk nog niet uit. De pijn van afwijzing en het falen in het relaties leggen met leeftijdgenoten bleef. Ik voelde me wanhopig en kwam er niet uit. Waar was God nu? Waarom hielp hij me niet? Alles leek voor niets geweest. Totdat ik tijdens mijn SPH-stage bij de HOOP een seminar volgde over afwijzing. Voor in de zaal stond een kooi waar een man zichzelf op aan het sluiten was. Elke keer wanneer hij een leugen over zichzelf vertelde kwam er een spijl bij. Tot hij er niet meer uit kon. Hij schreeuwde het uit: Help mij toch! Jullie zijn toch allemaal hulpverleners? Tot iemand in de zaal zei: "De sleutel zit aan de binnenkant!" Toen begreep ik het. Na al die jaren...
De leugens over mijzelf die ik in al die moeilijke jaren mij eigen had gemaakt moest ik opruimen. Ik had de sleutel zelf in handen. Ik moest leren om op de juiste manier naar mijzelf te kijken en geloven dat mensen mij waardevol vinden en al die leugens uit mijn leven weghalen. Ik kwam hierdoor weer langzaam onder de mensen en durfde ze stapje voor stapje te vertrouwen en als vriend voor ze te zijn.

Mijn lichaam werd ook steeds sterker en ik studeerde uiteindelijk af in 2008 Ik ging aan de slag als jobcoach en kon weer hele dagen werk volhouden!. In 2010 mocht ik mijn laatste controle hebben in de Daniel den Hoed Kliniek.

Jouw zoektocht
Ik heb je iets verteld over de weg die ik ben gegaan en nog steeds ga. Een weg van lijden, vechten, overwinnen, een weg waarin ik zocht en vond.
Het lijden hoort helaas bij het leven, evenals het zoeken. Veel mensen stillen hun pijn en verdriet met jaren in therapie zitten, pillen slikken, aan zelfmeditatie doen, vluchten in computergames, alcohol, drugs, je werk noem het maar op. Het is nooit een blijvende oplossing.

Iedereen gelooft wel dat er "iets" is een God of een hogere macht. Best wel vaag eigenlijk. God dacht dit bij zichzelf ook. Daarom liet en laat hij zichzelf zien!
Hij zond zijn zoon Jezus, zodat we door hem God kunnen leren kennen. Deze Jezus zegt zelf je vriend te willen zijn! Niet iets vaags, maar juist heel persoonlijk. Deze Jezus offerde ooit zichzelf uit liefde voor ons helemaal op, hij gaf alles was Hij had, zelfs zijn leven had hij er voor over. Alles gaf hij, om maar te laten zien wie God is en voor ons wil zijn!

"De hemelse TomTom"
Deze Jezus kun je ook wel vergelijken met een TomTom. Een hulpmiddel bij de zoektocht naar God, iemand die bij je wil zijn en je wil helpen en ondersteunen op de weg die je gaat. Hetzij met ziekte, kanker, afwijzing, eenzaamheid of teleurstellingen.

Gebruik deze TomTom als je de weg kwijt bent en op zoek bent naar God! Ontmoet Jezus! Hij is DE WEG en de waarheid, door Hem kom je pas tot leven!

Tot slot wil ik iedereen die lijdt aan deze verschrikkelijke ziekte een hart onder de riem steken. Dat God met zijn rust en liefde net zo bij jullie mag zijn als bij mij.

Ik zoek de weg

Hoi !